Herfst Blues 1

Concurrentie. Vriendschap. Vertrouwen. Voeten in de klei. Dromen.

Het strijdtoneel van een jonge meid. En een niet zo’n jonge meid.

De wil en hunkering naar dé goedkeuring. Van de ander. Voor wie je bent. Hoe je er uit ziet. Voor je denken en doen.

Deze hunkering brengt isolatie. Omdat je het net niet ‘redt’. Om erbij te horen. Ook niet als je heel luid roept. Of jezelf presenteert.

Het steeds dieper voelen van de pijn die alleen heet!

Het begint al in de Baby periode: het onthaal van wie je bent. Hoe welkom je je ook dan voelt, soms kan je signalen krijgen van een onveilige omgeving. Onbewust. Wel diep rakend. Ondergestopt doorheen de jaren. Mogelijks komt er steeds vaker een bevestiging van dat gevoel. Wat moet je er mee? Je kent de taal noch de signalen: ze zijn dubbel! Verwarrend. Ze maken je onzeker. Je voelt je zelf-twijfel. Al zeker als degene waarmee je één bent jouw buiten jezelf brengt. Steeds opnieuw jezelf in dualiteit en onzekerheid duwt.
Hoe breng je zo iets naar buiten? Wie luistert?

En jong geleerd is oud gedaan. Dus ook met deze signalen. Ze worden jouw ‘normaal’. Je grenzen worden overtreden. Grenzen die je nog niet eens zelf hebt kunnen bepalen, die zo dun en nietig zijn als maar kan….Hoe kan het dan ook anders dat al wat je voelt en denkt je diep naar binnen duwt? Jouw persoonlijke vrijheid is een ongekend terrein. Gehoord en gezien worden, onbestaand. Enkel als je lief zus of zo doet, dan…
Vriendjes en vriendinnetjes zijn anders dan jij. Maar de woorden en vragen stellen die door elkaar buitelen, dat kan je niet: je verstomt. Ontsnappen wil je: je laten zien! Je wilt het uitschreeuwen. Dit ben ik. Het be-oogde effect lijkt onbereikbaar. Ongrijpbaar.  Nog meer isolement. Het willen verdwijnen van je-zelf. Nog meer. Door de ander te behagen. Nog meer je best te doen. Over-drive. Een patroon. Onopgemerkt. Het leven zoals het is. Denk je. Geloof je.

Het wordt een gewoonte om wat raakt naar binnen te duwen. Je rebelleert. Vooral tegen jezelf: “had ik niet…zou ik niet beter.. als ik maar….”. Als je de moed bijeengeraapt hebt, na lang wikken en wegen…kom je bij de hulp-verlener terecht. Verschillende. Maar groot is de onmacht als ook daar het patroon zich herhaalt.

Eerst voel je je gehoord, speciaal. Iemand. Eindelijk. Iemand die je begrijpt en hoort. Die je ook vooruit helpt. Een ander niveau. Maar hier ga je volledig voor. Gevoelens en emoties die plots naar boven komen. (H)eerlijk. Nieuw. Ongekend. Het kleine meisje/jongetje – ondertussen al een vrouw/man – voelt zich eindelijk zichzelf…..Maar dat is beangstigend. De kracht die je voelt stromen: het is een mirakel. Maar mirakels worden gemene donkere

situaties;
Degene die je begrijpt wordt plots zoals het vroeger was. Flasback.
Je aarzelt, je gaat in opstand, wordt misselijk en lijfelijk ziek, en toch…kan en mag je hier neen zeggen? Hij/zij heeft toch het beste met je voor? De dingen lopen uit de hand. Je weet het. Je voelt het. Maar dit kan toch niet…misschien is het wel normaal hoe de dingen lopen, toch?! Je af-weer komt in opstand. Je test voorzichtig bij een ander. Misschien een ver staande persoon; om niet beoordeelt of veroordeelt te kunnen worden. Het is een feit. Misbruik van je vertrouwen. Dat is wat er gebeurde. Het patroon herhaalt zich.

De val naar beneden is bekend: je valscherm zet je open. Je doet er luchtig over. In-wendig voel je de hitte en de pijn. Wat moet je ermee. Er wordt over gepraat. Wat gaan ze over jou zeggen? Je wilt je verstoppen. Diep weg. En toch…. is er één persoon die je bij staat. Ver qua afstand: maar duidelijk qua grenzen. Dit kan en mag niet. Het zegt niets over jou, alles over de ander. Het is een patroon: het moet en kan anders. Ook voor jou.

De aarzelende eerste woorden, tranen, roepen,….Het komt er allemaal uit. De vernedering de schaamte, het schuldgevoel dat je vol in jezelf hebt opgeladen.

Het is een lange weg. De eerste stap naar toch een woord te laten vallen…het zaadje is geplant..iemand heeft het opgepikt. Staat er voor je. Niet enkel in de begin fase..maar doorheen jouw groei van zaadje naar krachtige boom. Geworteld, stevig, mild naar jezelf.

Een werk van lange asem. Met vallen en opstaan. Het weten van ik wordt gezien ook in mijn groei manier. Voor wie ik ben. Onvoorwaardelijk.

De ontdekking: Ik mag opkomen voor mezelf! Het ontdekken: samen met de persoon die alert en begripvol mee wandelt op jouw wegen. Zonder eisen. Met het vertrouwen dat grote bomen tijd, ruimte, zon en veel aandacht nodig hebben om te kunnen wortelen.

 

Annemiek
Mentor
Stress – en Burn Out (actieve aanpak ter preventie en bij herstel)
Levens-bezorgdheden onder de loep!

😊🤩🙏

ps: contact opnemen? Een vraag? Een bezorgdheid? Herkenbaarheid en je wilt dit delen?
Neem gerust contact op via deze link. 
pps: mail via annemiek@kickoff4business.be

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Door de site te te blijven gebruiken, gaat u akkoord met het gebruik van cookies. meer informatie!

De cookie-instellingen op deze website zijn ingesteld op 'toestaan cookies "om u de beste surfervaring mogelijk. Als u doorgaat met deze website te gebruiken zonder het wijzigen van uw cookie-instellingen of u klikt op "Accepteren" hieronder dan bent u akkoord met deze instellingen.

Sluiten