Tag: 45 plus

45 plus?! Let’ s move!

Jij bent 45+. Werkzoekende. Je bent druk in de weer om jouw kennis en talenten in de strijd te gooien. En merkt meteen dat er bij werving driftig wordt gezocht naar ‘jong’ personeel. Bij voorkeur met heel hoge diploma’s en jaren ervaring?! Je valt dus buiten de boot.

Onmogelijke eisen en toch. Waarom zoeken bedrijven zo naarstig naar de ervaren youngsters?
Eerst en vooral hangt er natuurlijk een kostenplaatje vast aan een ‘ervaren’ werknemer. In tijden waar er op elke eurocent dient gekeken te worden (is dat zo?!) kan je ergens deze vastgeroeste redenatie volgen.
Het feit dat zij die ‘aanwerven’ vanuit HR of CEO of afgevaardigde vaak mid-dertig zijn is ook een mogelijke denkpiste. Leeftijdgenoten hebben een click…zo zou men kunnen denken. Alleen bij nader onderzoek blijkt dat bedrijven uitgaan van het idee en het argument dat ouder personeel niet in staat is te veranderen?! Excuseer?

Als 45 plusser heb je je natuurlijk een aantal gewoontes eigen gemaakt die zorgen voor een ‘smoothly’ verloop van de werk dag zeg maar….maar ervan uitgaan dat deze volwaardige werknemers en leidinggevenden niet meer veranderen? Niet meer willen en kunnen veranderen? Niet meer mee-draaien in het leven maw, is toch wel heel erg kort door de bocht? In een maatschappij waar enerzijds de hype is dat 60 plus de nieuwe 40 plus is – en dan heeft men het vooral over de kapitaalkracht en de fysieke flexibiliteit, alsook de mentale goesting om nog zoveel mogelijk te ontdekken – staat deze stelling lijnrecht tegenover dat wat men in ‘den bedrijfswereld’ uitdraagt.

Feit is wel dat het idee (de waarde) van een job, een vaste baan, door direct na school in een functie te rollen, in de jaren 90 (ja toen hadden we echt al kleuren tv!) nog heel belangrijk was. Een tijdelijke baan was gevaarlijk, want dan was er geen zekerheid. Jouw eigen rol hierin werd niet echt besproken. Ervoor zorgen dat je je kon settelen, je (latere) gezin onderhouden, dat was de opdracht. Deelnemen aan de werkende wereld. De basis voor ieders toekomst! Niet meer dus!

De organisatie waarvoor je werkt voelt als een familie. Je hebt samen heel wat meegemaakt. En dan ineens verandert de wereld. Het is ineens ‘hip’ om veel verschillende werkgevers te hebben. Ervaring opbouwen en flexibel in het leven staan heet dat dan.  Het toont hoeveel lef jij hebt, en jouw bereidheid om veel te leren. Het staat niet meer synoniem voor een moeilijke werkkracht zijnde, noch voor onbetrouwbaar individu die door zijn werkgevers de laan werd uitgestuurd, noch over je lage betrokkenheid of je foute werkwijze. De argwaan die er vroeger was bij het hebben van verschillende opeenvolgende jobs is nu helemaal ondersteboven gekeerd: hoe meer werkgevers hoe meer ‘most wanted’ je bent. 45 plusser zijn nog ergens blijven steken in de mindset van de jaren 90. Retro. Maar dan met een wrange na-smaak. Want dankzij de moves van toen staat er nu wel een bijna afbetaald huis, zijn kids volop in de mogelijkheid om te studeren en heb je waarschijnlijk ook wel wat aan je pensioen ‘gewerkt’.

Wat dan als niemand nog iemand die 20 jaar trouwe dienst er op heeft zitten in huis wilt? Is het van-moetes door de overheid dan de oplossing?
Als 45 plusser zie je  de functies veranderen en wordt de vraag gesteld of jij mee kan veranderen. Stel je jezelf de vraag of jij dat nog kan? Er wordt getwijfeld aan je verander mentaliteit. Want jij zit bij deze werkgever immers al eeuwig.

Je bent er even beduusd van. Hoezo zou je niet kunnen/ willen veranderen?
En je voelt je onzeker want waarom moet het nu ineens anders en waarin moet je dan veranderen? Wat zijn de wensen van de nieuwe, jongere werkgevers dan? En waarom zou wat winstgevend is en altijd werkte nu plots moeten in tabellen passen?

Vaak zie ik tijdens de loopbaanbegeleiding de ontstane paniek! Je gedachten slaan letterlijk op hol.
Je wilt je job baan niet opgeven, je opgebouwde voordelen, anciënniteit en kennis zijn je echt wel wat waard. Je zet je hakken in het zand blijft, ondanks de nieuwe druk, de blikken, de niet gehaald targets (waar komen die nu plots vandaan?!) en je voelt je waardeloos. Je voelt je overvraagd, vaak ook gepasseerd en je legt voor jezelf de lat torenhoog, dus dubbel op werken, extra aandacht geven aan en kost wat kost proberen voor te zijn op de rest…Herken je het?  Je denkt dat je ineens een enorme switch in beroep moet maken. Om toch nog maar mee te kunnen. Je angst is dat je per kerende dringend gevraagd wordt om afscheid te nemen? En dan bevries je en loop je vast in je malende en zorgelijke gedachtes. Ja dan is de flow wel ff zoek natuurlijk!

Wat maakt dat er nog zo veel bedrijven zijn die deze ervaren mensen zo (onbewust?) aanpakken?
Wat heeft de nieuwe lichting die de anciens niet hebben? Wat met alle opgedane kennis en contacten van deze zeer ervaren mensen? Wat maakt het zo moeilijk om een mix te maken tussen wat was en de nieuwe lichting?

Communicatie. Samenwerken. Afstemmen. Team verbinding en echt luisteren naar de ander. Daar gaat het over . Want het is makkelijker om een medewerker af te wijzen die niet meer ‘past’ dan tijd te investeren in samen werken. Groepswerk. Projecten opstarten.
Het zegt heel veel over het niet kunnen veranderen, niet willen investeren, niet willen aanpassen van  de organisatie zelf. Waar zijn zij dan de fout in gegaan? Zijn zij in gesprek gegaan met de medewerkers, zijn deze meegenomen in de groei die het bedrijf wenste te maken? Hebben ze geluisterd naar deze mensen en gebruik gemaakt van de kennis? Hebben zij ooit hun waardevolle medewerkers van het eerste uur gecomplimenteerd over hun inzet en betrokkenheid? Hebben zij deze medewerkers hun waarde kenbaar gemaakt? Hun groei gestimuleerd? Hun inzichten onder de loep genomen en er constructief iets mee gedaan?

Met een jonge nieuwe lichting, generatie Z haal je een frisse wind door je bedrijf.
Veel mensen uit deze generatie hebben een grenzeloze ambitie, gaan over lijken om zichzelf te laten ‘zien’. Zijn nog niet gebonden aan huis, lasten, kinderen, hulpbehoevende ouders,….Prachtige ideeën borrelen, aandacht en respect voor het milieu en streven naar duurzame oplossingen,…ze maken het zich eigen: in functie van dé ander. Het externe. Maar hoe zit het me wie ze zelf zijn? Willen worden? Wie zijn zij echt?

Het streven naar authenticiteit, en het snel kunnen schakelen is hun troef: maar ook: nog nooit was de uitval, ziekteverzuim, burn-out zo groot als in de leeftijdsgroep van 27 tot 35 jaar!

Hoe mooi kan het zijn als je  alle prachtige eigenschappen van de 45-plussers en generatie Z allemaal tot je beschikking hebt?! Hoeveel meer 100% kan jouw bedrijf winstgevend zijn?

Mixen is the new thing! Hou je ervaring binnen boord en laat een frisse wind je zachtjes duwen naar nieuwe horizonten. Geef aandacht aan je trouwe medewerker. Praat, luister, leer.

En voor jou  45-plussers, wordt wakker, laat je horen, ga aan de slag met jezelf en met dat waar jij voor staat!
Beetje ondersteuning nodig? Boek dan nu jouw loopbaanbegeleiding mét loopbaancheque.

Annemiek

ps: meer weten over hoe ik jou als coach kan begeleiden? Lees even verder

ps: een wisl in je leven naar meer zingeving en waarde begint bij de eerste stap: hier vind je alle info over loopbaanbegeleiding.

Tags: , ,

Door de site te te blijven gebruiken, gaat u akkoord met het gebruik van cookies. meer informatie!

De cookie-instellingen op deze website zijn ingesteld op 'toestaan cookies "om u de beste surfervaring mogelijk. Als u doorgaat met deze website te gebruiken zonder het wijzigen van uw cookie-instellingen of u klikt op "Accepteren" hieronder dan bent u akkoord met deze instellingen.

Sluiten